Dit leerde ik van: opnieuw studeren

24 juli 2026

Welke inzichten veranderen je manier van werken als fysiotherapeut? In deze rubriek vertellen collega’s over een kantelpunt in hun vak. Na een loopbaan van 26 jaar stond Marian voor een keuze: doorgaan op dezelfde weg, of een afslag nemen. Ze koos voor dat laatste.

Tekst: Tamara van der Wind

Ik was eind 40 toen de eigenaresse van de praktijk waar ik werkte mij de kans bood de opleiding psychosomatische fysiotherapie te doen. Twijfelde ik? Ja. Vier jaar studeren op die leeftijd, kan en wil ik dat nog? Maar ik voelde ook dat het nodig was. Na 25 jaar wist ik: fysiotherapie is méér dan hands-on werken.

Dus ik sprong. En wat bleek? Mijn jongere medestudenten brachten theorie en idealisme mee, ik praktijk- en levenservaring. Dat bleek goud waard.

Leeftijd is geen hindernis, het is juist een voordeel

De opleiding zelf was een eyeopener. Je leert verder te kijken dan een lichaamsdeel. Patiënten met onbegrepen klachten ervaren spanning, en die spanning verergert de klachten. Het wordt een vicieuze cirkel. Als psychosomatisch fysiotherapeut leer je patienten hun klachten te ‘reframen’ en er anders mee om te gaan. Je kijkt naar belasting en belastbaarheid. En als iets buiten je expertise ligt? Dan verwijs je door – naar collega’s, psychologen, huisartsen. Dat is geen falen. Dat is goede zorg.

Wat ik wil meegeven: het is nooit te laat om jezelf opnieuw uit te vinden. Leeftijd is geen hindernis – het is juist een voordeel.