Column van Lodi Hennink: Adieu

19 oktober 2026

Partir, c’est mourir un peu, luidt het gezegde in het Frans. Maar 1 oktober is toch echt 1 oktober: de dag waarop ik afscheid heb genomen als voorzitter van het KNGF. Met spijt, omdat ik mijn rol binnen het KNGF met ontzettend veel plezier heb vervuld. En omdat ik verknocht ben geraakt aan jullie als fysiotherapeuten, aan mijn collega’s binnen het bestuur en aan de collega’s van de werkorganisatie.

Rationeel gezien zou je dus denken dat er ruimte komt voor meer investeringen in fysiotherapie. Of het nu gaat om tarieven of om bijvoorbeeld de vergoeding van de eerste twintig behandelingen voor de patiënt. Maar waarom gaat deze logica niet op?

De uitdaging die ik de afgelopen jaren heb opgepakt, was en is geen eenvoudige. Fysiotherapie verdient een hogere plek op de prioriteitenlijst van onze omgeving. Daarom was het tijdens mijn bestuursperiode de inzet om de situatie binnen de beroepsgroep te stabiliseren en een beweging naar meer eenheid op gang te brengen. Dat is nodig om samen sterk te staan.

Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, zie ik vraagstukken die nog niet zijn opgelost. Er is nog steeds geen cao in de eerstelijnszorg en de tarieven zijn onvoldoende opgewaardeerd om een fatsoenlijk pensioen op te bouwen, om een paar punten te noemen.

Maar er is ook veel goeds te melden. Sinds het najaar van 2024 is het gelukt een prominente plek op de politieke agenda te veroveren, na ongeveer tien jaar radiostilte in de Tweede Kamer als het om fysiotherapie ging. Debatten en Kamervragen over ons vak volgen elkaar inmiddels met grote regelmaat op. Ook heeft het vak zich verder ontwikkeld. Dat is niet alleen goed voor onze profilering, maar vooral voor de patiënt. En waar het de relatie tussen KNGF en SKF betreft: die is na enkele aarzelende jaren inmiddels meer dan uitstekend. De trend is positief.

Dat ik jullie ga missen, is bij nader inzien een teken dat ik eigenlijk niet goed zonder het KNGF kan. Vanaf dag één ben ik het land in gegaan en heb ik velen van jullie in de eigen praktijk ontmoet. Iedere keer reed ik weer vrolijk, trommelend op het stuur, naar huis. Omdat ik zie wat jullie betekenen voor de zorg in het algemeen en voor jullie patiënten in het bijzonder. Die ontmoetingen ga ik missen.

Bij mijn afscheid hoop ik een paar dingen: dat jullie elkaar blijven vasthouden, dat jullie het vak met innovatiekracht verder brengen, omdat er in de zorg geen stilstand bestaat, dat jullie van de buitenwereld de waardering krijgen die jullie verdienen en dat het vak van fysiotherapeut nog heel lang het mooiste vak blijft dat er is.

Maar bovenal hoop ik ook iets anders: dat het met jou persoonlijk goed gaat. In je praktijk in de wijk, in het ziekenhuis waar je werkt, in het revalidatiecentrum waar je mensen vooruit helpt, in de wetenschap waar je bijdraagt aan de ontwikkeling van het vak, in het onderwijs waar je de volgende generatie opleidt, of waar je dan ook als fysiotherapeut werkzaam bent.

Beste fysiotherapeuten, beste vrienden, het ga jullie goed!